Je vergeet me

Je denkt dat je me vergeet

als ik niet langer voor je sta

je mijn stem niet hoeft te horen 

en mijn redenen voor jou compleet

onbelangrijk lijken te zijn

Je denkt dat je me vergeet

als ik niet langer in je potten roer

je mijn mening niet hoeft te begrijpen

en mijn aanwezigheid slechts nog

een vervaagde schim lijkt te zijn

Je denkt dat je me vergeet

als ik niet langer in je bed lig

je mijn billen niet langer

tegen je aan gedrukt voelt

en mijn haren enkel stofzuigervoer zijn

Je denkt dat je me vergeet

maar je vergeet 

dat ik heb gezegd

nooit meer weg te gaan

Dus wen daar maar aan. 

Nieuwe koeien en je veters strikken

In dubio

en op twee wankele benen

staat hij vanmorgen zijn mannetje

Met zijn hakken in het zand

maar met zijn veters los

vol tegen de wind in

Zandkorrels deren hem niet

zijn handen begraven in zijn zakken

en zijn hoofd met nek in zijn kraag

De ogen dichtgeknepen

en zijn mond is slechts nog

een smalle streep

Vandaag is alles anders

beter

Misschien

Anders

Zeker

Zijn voeten worden overspoeld door weemoed

wanneer hij de deur zacht in het slot trekt

Tot ziens mompelt hij

terwijl hij zijn hoofd schudt

Tot nooit

klinkt in de gang

Zo zeker als hij weet

de goede keuze te hebben gemaakt

Het liefste zou hij

zijn hoofd verstoppen onder het dekbed wat hij achter laat

terwijl de deuren als vanouds dichtslaan

Struikelend over zijn losse veters

kiest hij een van de vele wegen die voor hem liggen

Het is tijd voor nieuw zeer

heeft hij haar geschreven

Er staat een oude koe

naast getekend.

Jip

Lentebuien

Vreemde wolken bezitten het lentegerichte blauw
Grijze randen aan geel en bruin gekleurd
Met vragende ogen probeer ik te begrijpen
Wat zich afspeelt boven mijn hoofd
Vannacht had ik de sterren nog geteld die boven ons zweefden
En nu was er niets anders dan een mengelmoes
van zoveel dat ik niet ken
Dan een klap
Dikke druppels
5 minuten lang lijkt de ruzie boven mij te duren
Daarna huilt het nog een half uur door
Het blauw boven mijn hoofd
Lijkt als blauwe plekken langzaam weg te trekken
Tot een wit geheel van stapelwolken
Waarna de zon mijn hoofd zoent
Tijd voor een rustige middag

Jip

De zee spoelt

In mijn oren ruist de zee nog na
ik heb haar geroken en gezien
Gevoeld om mijn ongewassen voeten
die langzaam schoonspoelen van dat wat ik een winter lang mee nam
Langzaam strek ik mijn tenen in het natte zand
er blijven sporen achter
van dat wat ik niet wilde zeggen
Hou vast denkt mijn hoofd
Laat gaan zegt mijn hart
zodra de schelpjes beginnen te prikken
in de zolen van mijn voeten
weet ik dat het eelt begint te slijten
en dat het zeer zal doen
als ik de zee weer zal zien
Maar dat de zon het koude water
dan graden heeft laten stijgen
en dat de schelpen minder prikken dan het zout
dat ik over mijn wangen laat glijden
Elk jaar begroet ik het strand
en elk jaar

Lijk ik meer op mezelf.

Jip

Ik ken jou

Ze zeggen
Dat ze me wel kennen
Dat ze weten
Wie ik ben
Bij binnenkomst
Gaan ogen dan ook
Onwillekeurig mijn kant op
Ik schuil me
Achter blauwe ogen
En een glimlach
Als ik schuchter de drempel neem
Op hakken waar ik in eenzaamheid
Al uren op gelopen heb
Maar die nu lomp en onhandig aan mijn zolen kleven
Uit angst om te vallen
Grijp ik de hand vast
Die uitnodigend mijn kant op steekt
Een naam,
onthouden,
ik ken jou wel
Onzin
Denk ik
Ik weet zelf niet eens
Wie ik ben

Jip

Zo was ooit

In een kooi
waarvan de tralies zo ver wijken
dat ik er uit zou kunnen lopen
als ik zou willen
Sta ik met mijn eigen handen
om mijn nek gewrongen
en mijn voeten
in zelf gegoten beton
Zo staar ik met gesloten ogen
door de afgeplakte ramen
Niet zo eens zo zeer angstig
voor wat er buiten is
ver buiten mijn gehoor
en gezichtsveld
Maar vastgesmeden aan het geen
mij bindt met mijn kooi
Ontsnap ik aan het licht
Het licht dat alle onvolkomend heden
een voor een uitlicht
Waardoor de walging enkel groter worden zal
en zo mijn kooi zal verkleinen
Ik ben niet bang
zo neem ik mij voor
om te vallen of te struikelen
En neem mijn handen van mijn keel
de eerste lucht
die mijn longen bereikt en ze doet vullen en zwellen
ontsnapt mij echter
met een hoge gil
Ik gun mijzelf meer vrijheid
dan ik ooit kon bevatten
Zo huil ik
jaren van verstikking
door de gootsteen.

Jip

Knopen op de grond

 

 

Ik tel de knoopjes van boven naar beneden
ook de losse draadjes
Die ik allang vast had moeten zetten
maar wat ik nagelaten heb
Als ik met mijn vingers over het gladde plastic ga
wiebelen de knopen vervaarlijk
Ik herinner mij,
hoe ik vanmorgen zorgvuldig en voorzichtig
ze door de gaten heb gewrongen
Mij realiserend dat zij niet nog een dag
op de boord zouden blijven zitten
Glimlachend bedenk ik me
dat dat vanmorgen nooit mijn opzet is geweest
maar dat jij dat gewoon weg nog niet wist

 

Jip