Bijna zoals je zou willen

Onder mij kraait een haan
En hoewel ik geen idee heb waar hij huist
Vult hij enthousiast mijn huiskamer
Waarin een kat zich laaft in de zon
En een schimmenspel op de vloer
de grote boom een enorm toneel geeft
Vogels laten opgewekte schaduwen over mijn bank vliegen
En in de lucht ruik ik
ondanks de industrie, die niet veel verder dan een km de lucht vol blaast met, hopelijk, grijs stof,
de lente
Die zich ook dit jaar
Weer van haar beste kant laat zien in maart
Het lijkt bijna natuur
Als ik mijn ogen sluit
En kijk naar de tuin van mijn onderburen
Die de met peuken bedekte tegels hebben aangeveegd.

Jip

Spiegelbeeld

Onnozel jij wezen
zoals je me aanstaart
Groot blauwogig
Naïef glimlach je
mij recht in het gezicht
Terwijl je weet
Je weet toch
Hoe alles loopt dan wel zit
Hoe kun je mij dan
Zo stoïcijns aanstaren
alsof de wereld slechts draait
Om jouw simpele glimlach
Mijn hersenen draaien
al dagen
op overtime
En toch kijk je me aan
En weiger je te gaan
Glimlachend wijs je me
Op mijn eigen onnozelheid

Jip

Geluk/ongeluk

Soms vraag ik me af of ik gelukkig ben
En dat ben ik

Soms vraag ik me af of ik ongelukkig ben
En dat ben ik

Maar ik ben ongelukkig door de glassplinters die onzichtbaar
steeds onder mijn huid ontsteken
En die ik zelf moet zoeken
om ze te kunnen verliezen
Ik ben gelukkig door de pleisters
die jij me steeds biedt
Zodat sommige dingen er zijn
zonder dat iemand ze ziet.

Jip

Poker

Zwijgend delen we de kaarten
Slecht geschud
En met weerstand
Leg ik open wat mijn deel is
Er is allang geen ruimte
Reden
Meer voor bluf
Terwijl de deler ons
Inzage geeft in dat wat hij nog kan bieden
Weet ik allang
Royal flush

All in
Game over

Pass
En doorgaan met de resten

In een ieder schuilt een winnaar
Echter ligt er waarheid
In de kaarten
Die de ander speelt

Jip

Hoofdpijn

Bonkend kruipen woorden door mijn hoofd
Ze tikken de randen van mijn kunnen aan
En dwingen die om verder op te rekken
Afwisselend probeer ik ze te verkoelen
Door mijn krullen als geheel boven mijn hoofd te draaien
Om vervolgens ze te verwarmen met een dikke verzachtende deken
Niets lijkt ze te kunnen verleiden tot zwijgen en rusten
Synthetische processen in mijn bloed die als oproerpolitie te werk zou moeten gaan
Zorgen enkel voor meer drukte aan de grenzen van mijn bestaan
Hij aait mijn oren
Filtert de wereld die aan de deur klopt
Maar zelfs hij kan de moeten die ronddolen niet stoppen
Hij neemt hen die hij kent uit mijn handen
En laat mij vechten met mijn woorden in mijn hoofd

Berustend in het feit
Dat de randen van mijn kunnen
Morgen weer ergens anders liggen
Sluit ik vol verzet mijn ogen
Ik moet vooral niets
Dat zegt mijn hoofdpijn
Harder dan ik negeren kan.

Standbeeld

Daar stond hij dan, met zijn hakken strak tegen de muur
ogen richting grond handen gebald tot harde vuisten
Woest keek hij rond
maar er waren geen ogen die zijn boosheid konden vangen
Schreeuwen wilde hij
maar in deze donkere nacht waren de oren richting kussen
en hoewel men schrikken zou
Zou geen ziel zijn hoofd oprichten
om naar hem te luisteren
De straatlantaarns flikkerden zijn gemoedsrust
tot een uitgestraald niveau van niet de stoppen woeden
Stampvoetend maakte hij kreukels in het glad gestreken beton onder zijn
met zorg uit gezochte nieuwe schoenen
Waarom zou hij hier staan
als niemand hem
een ademtocht waardig achtte
waarom ging hij niet
als stille getuige van onbesproken zaken
en afgedane willekeur
van verkeerde plek verkeerd moment
Hij had er immers niet voor gekozen
hier te moeten staan
Als monument voor een ieder
die nergens voor gestorven was.

Jip

Onvoorspelbaar

Haar koude handen streelden zijn iets te grote ego
waardoor dat zonder twijfel kleiner zou te worden
Geen intentie had zij
slechts woorden en daden
gekoppeld aan een verwachtingspatroon
Wat door zijn eigen kracht
waarschijnlijk
een zelfvervullende voorspelling zou worden

Hij ademde nog zwaar
terwijl zij glimlachend op de bank zat
de voeten onder haar billen gevouwen
Zeer tervreden met haar kunsten
de wereld wat minder voorspelbaar te maken

Jip