Jouw strijd

Ik zie het verdriet in je ogen
als een regenbui die naar binnen wil druppen
Ik hoor de woede in je stem
als de zee die op de brekers beukt
In voel je pijn in je handen
als doornen die allang de rozen zijn verloren
Ik ken je als ik naar je kijk
voel ik wat je wilt zeggen
zelfs voordat je de woorden hebt
ingeslikt
Als het kon zou ik het liefste
elke bui voor je opvangen
elke golf keren
alle doornen in mijn vingers laten prikken
Maar, lief, ik hou van je
en het zijn de dingen die ik niet
voor je weg kan nemen
Je zult de buien ondergaan
de golven voelen breken
en de doornen langzaam uit je hart moeten trekken
Maar voor op elke wond leg ik mijn hand
en na de bui zal ik je drogen
mijn warme lichaam naast het jouwe leggen
want lief ik heb je lief

Jip

Eindeloos

Je maakt me stuk, je maakt me gek
jij bent alles wat ik heb
ik kan niet zonder je bestaan
Nacht na nacht heb je me woorden toe gespeeld
die ik mocht aanhoren
woedend werd je enkel van mijn zwijgen
maar zwijgen was wat ik kon
spreken was niet eens meer zilver
spreken was smeken
smeken om minder
krijgen van meer
Niet eens enkele malen
maar ras elke keer
Wachten tot stilte
en in stilte op gaan
De klok weg zien rennen
tot het tijd was tot opstaan
Angst voor de reden
die vaag in je stem klonk
angst voor de waanzin
die diep in mijn hart zonk.
Je maakt me stuk, je maakt me gek
jij bent alles wat ik heb
ik kan niet zonder je bestaan
Vol afschuw heb ik gehoord wat je me
vol waarheden voor de voeten gooide
omlijst met fraaie woorden
je steeds meer zand strooide
Minder dan het zand
voelde ik enkel nog waanzin
Spijt voor wat er was
geen liefde meer maar weerzin
Wanneer de woorden niet afdoende waren
en ik wachtend op de dreunen
mijn hoofd afwende van het kussen
en mijn handen slap liet steunen
Geen tranen meer want tranen
waren enkel aanmoedining tot doorgaan
Geen excuses meer of spijt
omrollen en weer opstaan
Het spijt me enkel over
mijn dicht geknepen lippen
maar zelfs mijn schuld was niet genoeg
om redelijkheid aan te stippen
Je maakt me stuk, je maakt me gek
jij bent alles wat ik heb
ik kan niet zonder je bestaan
Het is een leven wat geen mens
gegund is, ook niet jou
Geen wij meer, geen wij
Geen meisje meer, meer vrouw.

Jip

Ik, zei je gek

De oplichtende neonreclame schreeuwt
waarheid voor de mensheid
dagenlang de nacht in
We zijn de weg allang kwijt
Niets en niemand weet nog
want alles is vergeten
hersenloos gekakel
Wie wil dat dan nog weten?
Sterren die vervaagd zijn
en nooit meer terug zullen keren
mensen die uit onmacht
de wassende maan nog eren
Want binnen al het schreeuwen
moet er toch waarheid wonen
hoe kunnen wij verder
wanneer wij enkel honen
en de ander nog geen centimeter
geven van een plek
Het ligt heus wel aan mij
immers, niemand anders is gek.

Jip

De rechters van het gelijk

Waar waren toch de rechters van het gelijk
toen we ze nodig hadden leken zij allen
hun pruiken af te wenden, werpen,
Geen hamerslagen waren er te horen
enkel een verlaatte kerkklok
die ten elfde uren nog enige malen
het verdronken kalf wilde eren
Gesmeekt op blote knieen
tot het bot toe, van het kruipen
in de hoop te vinden
wat er jaren lang gezocht werd
Het gelijk aan gene zijde
wordt uitgevochten in een wedstrijd zonder winnaars
Vrees niet wat je niet te vrezen hebt
De rechters van het gelijk hebben verstek laten gaan dit keer
Lafhartig zullen zij hun hoofden draaien
wanneer schreeuwend aan de rokken wordt getrokken
Hoor mij, zie mijn leed
weet dat ik ben
want ik vergeet
Nooit meer wie mij dit heeft aangedaan
Gelijke monniken, gelijke kappen
Wee mij, wee mijn leed, wee mijn lief, wee mij
Slaags raak ik enkel nog
met conflict dat ik oproep
wanneer ik zelf voor rechter speel en menigmaal
de juiste keuze maak en afsla dat
wat er afgeslagen moest worden
gelijk of geen gelijk
daar waar de rechtspraak krom trok doordat gezwegen woorden
overschreeuwd werden in een samenspraak van leugens
en opgelegde waarheden
daar heb ik afgeslagen
Drie slag
Uit

Jip

Mijn ongelijk

Loop tot de rand en stap
spring desnoods als je springen moet
kijk aan de andere kant
zwarter kan het toch niet worden
de zeeen stoppen niet
en ook de vogels vliegen verder
je hebt me altijd verteld dat de wereld
een platte schijf was
ik dacht rond
Maar jij
jij hebt altijd gelijk
dus zou ik zeggen
loop tot de zon komt
Bewijs mijn ongelijk....

Jip

Zandstrand

Op de golven zweeft de meeuw
krijsend om verloren vissen
zoekend naar de golf
die zijn veren wassend in het zoute water
zou ontdoen van alles
Onder de zon glimt een boot
op weg naar wie weet waar
zoekend naar de juiste stroom
die alles beter maakt en de weg wijst
naar waarschijnlijk overal
Tussen de korrels graven mijn vingers
voorzichtig een weg naar de jouwe
zoekend naar de bevestiging
die ik allang niet meer nodig heb
en alles is geworden.

Jip

Mijn juk

Als spinrag kleven de woorden aan mijn oren
als ijs bevriest de wetenschap mijn tranen
het laat mijn stembanden verstommen
lamgeslagen liggen zij in mijn keel enkel trillend
onder verstikte tranen
Het moet zo
want er is geen andere weg
actie
reactie
Het is altijd voor een ander
door een ander
met een ander
zonder de ander
nooit is het het wezen
dat het wezenlijke verschil maakte
Ik schud mijn juk
en hoop dat mijn schouders deze last blijven dragen
ik leg hem niet af,
voor jij hem overneemt.

Jip