Afval

Van alles wat er was
is er alleen de stank nog
een weeïge lucht
verpakt in cellofaan
Behouden om te kijken
maar niet om te aanschouwen
want van alles wat er was
is er enkel nog
een naar residu over gebleven
dat is niet veel
na zo veel jaar bouwen
dat ik je reduceer
tot niets meer
dan afval

Jip

Jij was

Ijskoude druppels schroeien mijn vel
tussen de blaren kan met mijn pad vinden
Ik raak verdwaald tussen alle woorden
uitgestort als een vuilnisvat
JIJ doet het niet goed
JIJ bent het niet waard
JIJ..

Ik voel me eenzaam in het donker
voel me kwetsbaar in het licht
Kou slaat mijn haar neder neer
uitgebrand als een vergeten vuur
JIJ bent de reden
JIJ bent de oorzaak
JIJ...

Het voelt als doodgaan zonder sterven
als ademhalen zonder lucht
ik open mijn handen voor je ogen
en laat je zien wat er nog is
JIJ bent
JIJ was
JIJ...

Jip

Ik hou van je

Ik hou van je als je slaapt,
rustig op mijn kussen,
tegen mijn benen,
opgekruld tegen mijn buik
Ik hou van je als slaapt
met een glimlach om je lippen,
rustig en vol overgave,
met je handen op mijn buik
Ik hou van je als je slaapt,
maar nog meer als je wakker bent

Jip

Ik noem het

Het zijn langzame streken die op een papier
de juiste letters tekenen die woorden vormen
omschrijvingen van dat
wat vrijwel niet benoemd kan worden
een aanraking in eenvoud
een onzichtbaar verlangen
dat uiting vindt in zichtbaar lust
Wellicht is het
een weemoedige blik van afscheid
herkenning in verschil
Het kan alles zijn of het detail
soms is het zo veel meer
Het zijn langzame streken zoals de pen
het papier bemint waarop hij
zijn woorden met inkt kracht bij zet
Het is je stem
Het zijn je ogen
Het is je lach
Je aandacht, je zorgzaamheid
Je chaos, je onmacht, je fouten, je onvolkomenheid
Het is onbeschrijfbaar
Ik noem het liefde

Jip

Zoals

Zoals een lentebries teder de bloemen kan beroeren
zo kus je mij
Zoals de zomerzon de aarde kan verwarmen
zo bemin je mij
Zoals een herfstbui de dag kan donker kleuren
zo verbaas je mij
Zoals de winterkou de wereld kan betoveren
zo is mijn leven

Jip

Misschien toch

In het zwart sluit in mijn ogen
de nacht lijkt dikker deze nacht
wellicht mijn onvermogen
maar hij is zwaarder dan verwacht

Als een deken heeft hij mijn lichaam omsloten
beklemmend als een steen op mijn hart
Met mijn ogen gesloten
zo duidelijk verward

Omdat de lente ging en zomer niet wilde komen
sta ik koud in de herfst op mijn sokken
verloren in vergane dromen
t is tijd om uit te klokken

Alsof de winter, zonder gene,alles mee nam
licht, lucht, warmte, enkel kou
en onverwacht zo sluipend aankwam
in de restjes vond ik jou

Het is alsof je me omsluit als een warme deken
veilig tegen regenwolken, donderbuien, onvermogen
Ik heb nog over het randje gekeken
Maar dit keer, schijnt het echt te mogen.

Jip

Bloemblad

Het zijn blaadjes die vallen
op het zandpad
Het leidt naar niets
naar nergens
Het waren rozen ooit
geurend naar zoete liefde
maar nu enkel wee
De lucht van vergane glorie onderstreept
het feitelijk van de bloem
zij is niet instaat om zaadjes te maken
dus vergaat ze
sterft ze
vergeet men
Dat hoop ik

Jip