Samengekomen

Daar waar de wegen samenkomen
vind ik je
zittend op de grond
in een geheel van bloemen
of misschien van bladeren
of zand
Met je handen in je schoot
en open ogen
wachtend tot ik je wangen streel
en je lief heb
en vindt
Totdat de zon komt
en ik je hand neem
Je mee neem
naar de plek
daar waar het veilig is
daar waar het goed is
Daar waar onze wegen samen komen
Gaan we samen verder

Jip

Als het gezegd is

Als alles gezegd is in dit geheel
dan bouwen we een nieuw kasteel
vol leegtes om te vullen
en ruimtes om te verhullen
omdat er verder niets te zeggen was
dat wist ik wel maar zag ik pas
toen de echo in mijn oren
luid genoeg was om te horen
Dat alles wel was gezegd
was opgehangen en weerlegd
Maar desalniettemin
waarheid was in volle zin

Jip

Je eigen ik

Hij kon niet eens meer zichzelf zien
in een leeg veld was zijn blik afgewend
Enkel waar zij haar stem liet vallen
kon hij rennen
Reddeloos verloren in een spel van haat en nemen
Elke uitgestoken hand werd lam geslagen
afgeslagen
nee
Niet zelf
Niet alleen
Niet
Hij kon niet eens zichzelf meer zijn
Daar hij niet meer wist
waar hij zichzelf
verstopt had

Jip

Ik wil niet en ik wil wel

Ik wil niet langer huilen
om verloren tranen
die waardeloos met het badwater
het riool vervuilden
Ik wil niet langer huilen
om vergeten woorden
die stompzinnig
in het rumoer verdwenen
Ik wil niet langer treuren
om ongemeende excuses
die kwamen om iets
wat niet goed was beter te maken
Ik wil niet langer huilen
om een gedrukt leven
niet in inkt
maar in mijn ziel
Ik wil kunnen lachen
met waardevolle tranen
die het plezier in het leven
uitdrukken in emotie
Ik wil kunnen leven
in een leven vol verrassing
in de positieve noot
en daarna terug kijken en zwart wit
de kleur benadrukken

Jip

Ik wist

Ik wist wel dat de zon scheen
Ik wist wel dat de regen zou gaan
Ik wist wel dat de wind niet zou blijven waaien
Ik wist wel dat ook donderwolken overdrijven

Ik wist wel dat er lucht was
Ik wist wel dat ik kon zweven
Ik wist wel dat ik ook kon
Ik wist wel dat er ooit

Ik zag de zon in je ogen
Ik hoorde het vuur in je stem
Ik voelde de veiligheid van je armen
En daarom hoor ik bij hem

Jip

Voorwaar mijn vriend

Voorwaar mijn vriend
ik noem je vriend
ik geloof niet in vijanden
Voorwaar mijn vriend
Daar waar jij naast mij
een vreemd pad bewandeld
Daar wandel ik naast je
het pad dat jij me liet zien
Voorwaar mijn vriend
Ik noem je vriend
omdat ik mijn vijanden koester
Niets is gevaarlijker
dan een vriendschap ontkennen
zelfs als de resten
opgevouwen in een lade
van een vergeten kast
nog blijven stinken
Voorwaar mijn vriend
Ik noem je vriend
omdat ik ooit dacht dat jij
mijn vijand niet kon zijn
Ik geloof niet in vijanden
en koester oprechte vriendschap
Maar wanneer ik de vijanden
zou willen bekennen
zou jij dichtbij zijn
mijn vriend
voorwaar mijn vriend
en zie

Jip

Muziekstuk in kleur

Je speelt met je vingers een melodie
die ik niet ken
en niet wil kennen
je trommelt oorverdovend op het lege canvas
een stilleven dat verstilt wegwandeld
ik ken het wel
maar ik wil het niet kennen
je speelt vol overgave
een valse loftrompet
waar het alegro over zou gaan
in punctueel staccato
nam jij met een geheel ongenoegen
de stok over
en klaagde je tot
de nacht viel als een wit doek
Je wereld in een notendop
niet te kraken voor de sterveling
met spijt neem ik deel
aan deze vertoning achter gesloten gordijnen
niemand ziet
dus er bestaat
in het geheel
niets meer
del capo mijn vriend
del capo

Jip