Liefde zonder ogen of haken

Zijn onnozelheid blijft mij vertederen
Als hij onhandig frummelend op mijn rug
Probeert los te maken wat hij voelt
Als hij mijn haren streelt en misschien stiekem
Diezelfde haren de Zijne maakt
En deze meesleept aan zijn bruusk horloge
Als hij de thee, die heet maar niet zo heet
In je handen duwt, het boek negerend wat die plek beheerste
En middenin een lang doordachte zin
Vol emotie en lading een mop probeert te maken
Die kant nog wal maar wel zijn lachspieren raakt
Hoe hij opschept en daarmee
Wangen rood van iedereen maar nooit de zijne
Maar je vergeeft hem
Met een glimlach als je denkt aan al die keren
Dat jij ook zo imperfect mocht zijn

Jip

Zou het graag het laatste gedicht willen noemen

Je zou me ontmoeten zoals ik werkelijk was
voordat jij jouw woorden over me uitgoot
Je zou angst kennen om mijn ogen
en verheugd zijn over het vuur
Dat ik over je uit zou spugen
Met brandende tongen likkend aan de twijfel
Die jij had gezaaid
Je zou je afvragen waar de ik was
Die jij handmatig had gecreëerd
Maar waar je zoveel walging over kende
Dat je verlangde naar dat wat je stuk maakte
Je zou me herkennen zoals ik werkelijk ben
En willen omarmen in een dwaze bui van over overmoedigheic
Want zoals je mij wilt kennen
Zoals je mij niet meer zag
Zul je eerst zelf volwassen moeten worden

Jip

Moederschoot

Machteloos omarm ik mijn grootste falen
uit angst kwijt te raken
wat ik twijfelachtig heb verzameld
maar niet langer bij mij kan houden
Met gebalde vuisten loopt
in dunne stralen
het zand tussen mijn vingers
dat ik zich in hoopjes durft te verzamelen
aan mijn wankele voeten
Hoe zeer ik tracht los te laten
en weet dat ook de losse draden
zich vast hebben gehaakt
in mijn wezen en mijn zijn
toch kan ik nog geen knopen opgeven
en sta ik menigmaal verbaasd
Hoe uiteindelijk alles zich los weet te worstelen
uit mijn ijzeren greep
Ik weet, zonder aarzeling
dat alles weer terug komt
dat de banden vaster zitten
Dan ik knopen kan
Toch sta ik als kijer aan de kant
als zij mij ontglippen
en ik moet vertrouwen op dat
wat ik over kon brengen
toen ik niet verloor
en als baas, dicator,
de regels mocht neer leggen
Een eis van gehoorzaamheid mij ten deel viel
Maar dat alles was lang
voor zij konden praten
Nu ben ik niet meer
dan de moeder
waar het koord
altijd naar terug zal vieren
Als alle eigenwijze wetenschap durft te falen
Dan nog in de armen gewikkeld
en op de schoot verscholen
Blijkt dat mijn grootste falen
een succesverhaal was.

Jip

Het nieuws

Mijn ogen zijn open,
zo veel is zeker
wat ik zie,
durf ik in twijfel te trekken
Omdat het beeld op mijn netvlies
niet lijkt op het beeld in mijn hoofd
Niet mooier perse
of lelijker
anders dat wel
en rafeliger
Zonder grenzen maar toch
zo eindig door de uitzichtloosheid
van het alles
Zo graag zou ik mijn ogen sluiten
omdat ik zeker zou weten
dat wat ik dan zag
als droom
of nachtmerrie bestempeld zou mogen worden
en in die idioterie van het geheel
zou ik waarheid vinden die ik zou begrijpen
Maar met mijn ogen open
wijd open
zie ik
waarheden, of geschetste waarheden
in een waas van leugens
maar daarom niet minder waar
En is er geen ruimte
voor de mooie dromen die de nachtmerries overspoelen
als het allemaal te zwaar wordt
Mijn ogen zijn open,
wijd open en mijn blik dwaalt af
naar mijn eigen wereld
die, hoewel niet mooi,
of gaaf
wel duidelijker is
en die ik
met open ogen durf aan te kijken.

Jip

Je vergat me

Je vergat me
het deel van mij
dat deel uit wilde maken
van jouw deel vergat je
Je zag me
maar je raakte me niet meer
Ik raakte jou niet meer
en zo vergaten we elkaar
hoewel
samen in een bed
beide in een eigen leven.

Jip

Schaduwen

Misschien waren het enkel nog schaduwen
die zacht over de huid lagen
en als een transparante deken
eufemismen worden van dat wat is geweest
Blauwe plekken worden grijs
littekens niet meer dan onefenheden
op een geschonden huid
En waarheden verstoppen zich
achter een goed opgezet
ondoordringbaar net van leugens
die vooral dienen
om de leugenaar af te schermen
van de eigen waarheid
Schaduwen die langzaam
meer en meer lijken op te lossen
Zodat het onderliggende
toch zichtbaar voor ieders oog
Minder mooi wordt dan het in eerste instatie leek
Maar wel eerlijker

Jip

Koffietafel

De kopjes van het onafgemaakte gesprek
staan nog op tafel
evenals de koekjes die verzoening hadden moeten brengen
met hun zacht zoete smaak
Het tafellaken laat sporen na
van afgeveegde handen
en gebalde vuisten
Op de grond nog scherven
van wat ooit een koffiepot
zou zijn geweest
Als zij de wereld anders had gezien
en hij zijn woorden minder raak gekozen
Eindeloos hadden zij gezeten
gezwegen en gedacht
Totdat hij sprak
zij opstond
en hij achterbleef
een gekreukt laken en scherven aan de andere zijde
en een omgevallen stoel
als enige getuige
van wat ooit
een gelukkig huwelijk was.

Jip