De wereld om ons heen

Je geschreven woorden
klinken na in de leegte van mijn hoofd
terwijl ik kijk
naar niets meer dan letters
Wonderlijk, slechts tekens
in een bos vol geluid
Waar de auto's rondrazen
alsof hun stem
iets moet overschreeuwen
wat allang gezegd is
maar niet gehoord mag worden
Mensen met hun blik naar binnen
in telefoons schreeuwen
wat ze eigenlijk niet eens willen zeggen
Waar muziek speelt
zodat men niet opvalt maar enkel
dat wat men wil uitdragen
En waar het internet regeert, beheert en onteert
In die chaos
waarin ik enkel wil denken
in het niets,
maar dat niet kan,
Hoor ik letters die niet eens
op papier geschreven zijn
maar via kabels,lucht,kabels,lucht,kabellucht
op een scherm geprojecteerd zijn
Soms worden mensen verliefd
Soms enkel begrepen.

Jip

Vergane bloemen

Vergeet de vergane bloemen
De vaas waar in zijn stonden
ruikt nog in de kamer
maar de bloemen zijn niet langer
onderdeel van het stilleven
Vanaf de bank, 1,50 ver
zie je nog blaadjes liggen
maar als je aan je tafel zit
2,30 later
ruik je enkel nog de zure lucht
van vergane bloemen
Ooit gekregen
en nooit weg kunnen doen
maar dat wat rot is
kent geen gloriedagen meer

Jip

Bazig mannetje

Vol vertrouwen ligt hij daar
tegen me aan
hoofd tegen mijn heupen
opgekruld
de wereld kan hem niet deren
Ik aai hem zachtjes
bang om de rust te verstoren
Maar zodra ik mijn hand optil
is de rust verstoort
dan claimt hij
aandacht
nu
op mijn manier
een kras op mijn hand
want hij is de baas
Met mijn vingers
achter zijn oren
is het geweld
al snel weer vergeten
Poezemans...

Jip

Voorzichtige verwijten

Kleine slokjes
met de hitte op je lippen
bang om je woorden te verbranden
Thee uit een stroom van verwijten
gedronken met suiker en honing
tegen de bittere smaak

Maar hoe goed je ook roert
de blaren blijf je voelen.

Jip

Ik, te laat, realiteit

Ik heb mijzelf in de hand gehouden
een handpalm was voldoende
om mijn ik vast te houden
Misschien had ik mijzelf
wat meer moeten laten gaan

Ik heb mijzelf door mijn vingers laten glippen
een fractie was voldoende
om aan scherven te zien gaan
wat ik zou had gekoesterd
misschien wat te veel

Door de haren van mijn ogen
Bezie ik mijzelf
zoveel brokstukken
van mij afkomstig

Ik denk dat ik groter
was
dan ik ooit had gedacht


Jip

Nachtje slapen

Voorzichtig met een vinger
polst hij haar gemoedsrust
Langs haar slaap
naar haar wang
en over haar lippen
Zolang ze lacht
gaat hij door
Met de palm van zijn hand
over haar haar
zo zacht alsof zij
een kitten onder zijn handen is
Verschrikt door haar plotselinge adem
remt hij zijn handen
Maar haar ogen lachen nog steeds
haar stem zingt in zijn hoofd
en haar warmte
vlamt zijn gevoel
Zijn vingers en handen
raken bedreven in hun zoektocht
Langzaam maar zeker lijkt hun lied
een samenzang te worden
in plaats van een duet
Waar hij voorzichtig met een vinger
haar zachte huid beroerde
slaat de trom op volle kracht
als zij
Wanneer uiteindelijk de dag valt
Valt hij in slaap

Jip

Mama

Je bent van mij
compleet van mij
Je wezen is een wezen
dat uit mij voort komt
Ik heb je gedragen
Ik heb je verdragen
Ik hou van je
zoals geen ander van je houden zal
Ik hou je vast
ik laat je los
de angst om mijn hart
als jouw hand steeds verder
uit het mijne glipt
Het liefst wil ik je waarschuwen
voor alle monsters in de kast
Maar zelfs al zou ik willen
dan nog luister je niet
En moet ik toekijken
hoe je wegloopt
en hoop ik
dat je
terug komt
met de littekens die horen
bij de paden die je neemt
Maar dat je altijd weet
bij mij kun je er zijn
Je bent van mij
compleet van mij
Maar ik bezit je niet
Jij bent van jou.

Jip