Mijn grootste angst

In de donkere schaduwen schuilt hij
Voeten van de vloer
Hakken in het zand
Klaar om te gaan indien verwacht
Maar evenwel behoedzaam en gerust
Ik zie hem wel
Niet met mijn ogen
Maar met de haren in mijn nek
Ik voel hem wel
Niet op mijn huid
Maar diep in mijn onderbuik
Ik hoor hem wel
Niet met mijn oren
Maar galmen in mijn hoofd
Soms schuift hij wat
Een andere hoek
Betere plek
Ver weg van straatlantaarns en autolichten
Niet daar waar de kinderen spelen
Verstopt voor de neuzen van de langs rennende honden
Hij gaat nooit ver
Nooit verder dan ik ben
Daar waar ik ga verstopt hij zich
Hij voedt zich met mijn twijfels
Hij drinkt mijn tranen
Als ik vergeet, dan weet hij
In de donkere schaduwen wacht hij
Hij is mijn grootste angst
Soms zwaai ik
Ik ben niet meer zo bang
Hij weet dat
En zwaait terug.

Jip

Roze bril

Het lijkt alsof de werkelijkheid aan mijn vingers blijft plakken
terwijl ik de stroperige substantie aan mijn broek veeg
En vrij hopeloze pogingen doe om mijn roze bril
uit mijn zak te trekken
Vieze vegen besmeuren de glazen
en kleverige massa nestelt zich tevreden in mijn haar
Met mijn ogen toegeknepen
worstel ik me langs de vlekken
En als ik mijn wimpers voor mijn eigen blauw houdt
zie ik ergens in de verte.....
Hoopvol tracht ik in het geheel
de pracht van het filter over mijn wereld te gooien
Het is dat of accepteren
dat het leven ook mooi is
Zonder roze bril
en de werkelijkheid overmijdelijk
het leven overneemt.

Jip

Walging, woedend

De walging bij het weerzien was weerzinwekkend
Evenals de aanname van halve waarheden
Verwrongen tot wereldbeelden
En feiten
Wreedheid en wrok wisselden elkaar af
In een overbelichte situatie vol pijnlijke stiltes
Wrevelig wipte hij wankel van hak naar tak
Terwijl zij vol woede woorden wereldkundig maakte
Die kant nog wal durfden te raken
Weemoed droop wanhopig van de muren
En een aaneengesloten vertwijfeling van liefde
Maakte vrijwel zwarte haat in bleke koffiekopjes
Emoties die zolang onder een deken hadden mogen sluimeren
Kwamen als matglanzend geel pus naar boven
Woedend waagde zij wederom een poging
Hij weerde woordeloos af en wachtte
Wie weet de wereld te weerleggen
Als woorden allang waardeloos zijn geworden
Er is geen ruimte voor sorry
In een mond die enkel nog kan spuwen
De walging bij het weerzien
Was niets vergeleken bij de afkeer van het afscheid.

Jip

David

Vrij letterlijk neemt hij mijn woorden
Proeft ze in zijn hoofd en bakt er taartjes van
Glimlacht naar de wereld om hem heen
Soms schuchter en verlegen
Maar meestal met een groot plezier
Over de nieuw te ontdekken plekken
Hij wandelt rondjes en verbaast zich
Over boze blikken
En mensen die niet huppelen
Soms moet hij schuilen
Staat naast me en schuift zijn hand stevig in de mijne
Knijpt en lacht voorzichtig
Het liefste zou hij elke ochtend
Op mijn buik verder slapen met zijn voeten
Strak om mijn heupen geklemd
Helaas wordt hij groot en groter
Wandelt rond in een wereld
Die groter wordt dan zijn schaterlach
En zijn handen passen over een aantal jaar
Niet meer in de mijne
Zijn blik zal de wereld minder roze zien
Maar tot die tijd
Bakt hij taartjes van mijn woorden
En eten we ze samen op
Tijdens zijn wandeling langs alle dingen
Die mooi zijn als je vijf bent.

Jip

Goedevoornemens

Een groot verlangen naar niets
omhulde de dagen in januari
nadat men voldaan
de goedevoornemens weggerookt had
bleef er weinig meer over
dan een herhaling van de geschiedenis

Jip

Januari 2012

Opgewekte noten klinken door de planken van mijn houten vloer
ze dringen zich op
door mijn billen die de vloer al enige tijd verwarmen
daar ik lager niet kan komen maar wel moet zijn
Hoewel zij mij al even,
het zo heerlijk door twee verwarmde bed hebben doen verlaten
en mijn hoofd proberen wakker te schudden
Verbaas ik me enkel.
Een dwingende samba vermengt zich later
met een vrolijk uitgesproken smartlap over het zeer van een man
Mijn kamer vult zich ongewenst met tonen
die ik zelf nooit zou kiezen maar die ongemerkt
mijn dag een kleur geven
De kopjes die als restant van gisteren de tafel vullen
dansen voorzichtig mee als de bas zich meester maakt
van meerder huizen en we via samba en smartlap
uitkomen in een variant van dance die enigszins ongrijpbaar is
Ik staar wat onwennig uit het raam, mijn raam, ons raam,
terwijl de kerstlampjes nog knipperen in het opkomende ochtendlicht
en mijn huis een geheel van ongepastheid geeft
in mijn slaperige gezicht
Ik rol mijn mouwen en mijn ogen op
geef mijn muziek de kans
de houten vloer te stoppen met trillen en glimlach
Januari 2012.... niets is anders.. niets is hetzelfde....

Jip

Boos geweest

In het ondoordingbare grijs
van de onvolkomen geest
drijven brokstukken van ooit gehoorde woorden
die liefkozend het lijf warm wrijven
Tederheid die allang met harde hand
verdreven is tot achter in
de gesloten kamers van een verbitterde geest
Zodra de flinters zich gaan hechten aan het heden
wordt er terug geslagen
met volle kracht
de deuren dicht
wij boos is
moet immers
wel boos blijven
om zoveel geweld
te kunnen rechtvaardigen

Jip