Met een been

Op een been heb ik gedacht
de wereld aan te kunnen
Mee te kunnen lopen
zodat niemand zou zien
Mijn wankele stappen
zouden
Ingeterpreteerd worden
als op gewekte huppen
die elke dag verwelkomden

Maar zelfs als men
mijn onzekere stappen niet zou zien
Mijn andere been niet zo missen
dan nog

Zagen zij de tranen in mijn ogen
de broze plekken op mijn lichaam
die van klein
het blanke vel overnamen
en hoorden zij de twijfel in mijn stem

Misten zij mijn been
wat altijd in het huis was
waar altijd een ketting aan liep
die altijd verzwaard was met verwijten

Op een been heb ik gedacht
de mensheid te omzeilen
door glimlachend mijn dagen
als normaal te denken

Nu ik op twee benen loop
mijn voeten stevig op de grond
Zie ik pas
hoeveel ik
Niet heb gelopen.

Jip

Steek je armen uit

Steek je armen naar me uit
Zelfs als ik zelf mijn eigen pad kies
wil ik thuis kunnen komen
in de veiligheid van jouw warmte
Me kunnen laven aan jouw hartslag
om daarna hardhollend
het leven te bekijken.
Ik wil me afzetten tegen alles
waar jij voor staat
en vervolgens me verstoppen
in dat wat jij biedt
Ik ben boos omdat jij bent
dat wat ik nodig heb en zoek
maar ook dat bent
dat mij kwetste en vernielde
Als ik naar je kijk
begrijp ik veel
maar de raadselen die je brengt zijn vele male groter
Dus ga ik en kom ik
en laat ik los en hou ik vast
Maar steek je armen naar me uit
want ik weet ze altijd te vinden.

Jip

Ik vind dat zo eng schat

En dan, sprak hij, en wat dan nog
zelfs als, dan zou het nog niet,
misschien, wellicht, maar dan niet nu,
morgen, onder voorbehoud,
wie weet dan wel, maar ook dat,
staat allemaal ter discussie.
Het zou, zei hij, maar wat weet je dan,
en indien, dan zou het nog niet,
zonder twijfel, echter niet uitgesloten,
dat nooit, altijd een mogelijkheid tot,
maar niet nu dan, of binnenkort
Over een poosje zou, maar poosjes,
zijn over het algemeen, zo meende hij,
langer in je hoofd, als verteller,
dan wat de ontvanger wil geloven,
gelijk straks, wat voor een vrouw,
meer nu, dan later wil betekenen,
maar voor een man, verhaalde hij,
is straks alles wat niet nu is,
Dus.
Zo stond zij daar
zonder twijfel
zou hij van haar houden,
dat trouwen,
dat betwijfelde ze nog
Het bleef een man
Zo veel woorden
om te zeggen
Ik vind dat zo eng schat.

Jip

Jij kon dat

Je hebt me omarmd terwijl ik je wegduwde
en hield mijn hande vast terwijl ik vuisten maakte.
Je kamde de haren uit mijn ogen
die mijn helder zicht in de wegstonden
En kuste de tranen van mijn wangen
die langzaam doorliepen tot op mijn buik
Je veroordeelde niet mijn gebreken
en legde kracht op mijn deugden
Je probeerde toen ik op zou geven
en trok je terug toen ik alleen kon staan
Je ving me toen ik vallen zou
en glimlachte toen ik opstond
Je bgreep me toen ik het spoor bijster was
en was mijn spiegel toen onredelijkheid de toon was
En ik
ik verwonder me dat je me, nog altijd leuk vindt

Jip

Te veel

Het zijn misschien niet eens meer
de dingen die je zegt
Het zijn de woorden die je maakt
de toon die je gebruikt
Het zijn je ogen
de manier waarop je kijkt
Het is de manier waarop je beweegt
de ruimte die je claimt
En de wereld die je maakt

Het zijn de gezwegen verwijten
die nooit zijn uitgesproken
Het zijn jouw daden waar je nooit
verantwoordelijkheid voor hebt genomen
Het zijn jouw handen
die mij braken
Het is mijn leven
in stukjes

Het is mijn angst om op nieuw te beginnen
om toe te laten wat ik mis
Om op te bouwen
wat stuk is gevallen
En om achter te laten
wat ik mee sleep

Het is mijn verdriet
Het is jouw schuld
Het is oneerlijk
Het is
Te veel.

Jip

Mijn stenen

Ik heb gehoopt mijn stenen in het water te kunnen gooien
Zodat de rimpeling zou vervagen en enkel ik zou weten
wat er zich onder het wateroppervlak bevond
Maar hoe ver ik ze ook gooide
en hoe zwaar ze ook waren
Ze bleven op mijn schouders rusten
In mijn maag hangen
En zij drukten keer op keer op de plekken die nog beurs waren
van de jaren die vergaan zijn
Die in plaats van rimpelloos
Mijn gezicht tekenden
Ik had meren kunnen vormen met de tranen
die als droge zandsporen mijn wangen kleuren
Maar die niet mijn twijfels weg konden spoelen
of het verdriet mee konden nemen
Ik heb gekeken naar de zwarte wateren
die aan mijn voeten knaagden
en mij keer op keer mee wilden trekken naar rustigere plekken
die veiliger leken dan de plek waar ik stond
Maar ik heb gekozen om mijn gezicht in de zon te laten warmen
en het zwarte water enkel mijn verleden te gunnen
Dus gooi ik elk jaar mijn stenen verder uit het zicht
in de hoop dat als zij boven komen
Ik allang vertrokken ben

Jip

Onderweg naar huis

Voor me rijdt een Toyota, groot en vuil, die waarschijnlijk onbedoeld, contact zoekt met zijn mede weggebruikers.
Terwijl hij wildgebarend, en hij toch echt alleen in de auto lijkt te zitten, bochtjes maakt, op de volkomen rechte weg voor ons.
In mijn auto vervuild de nieuwe zanger van Di-rect mijn gehoor met een nummer over jong zijn, wat in mijn oren klinkt als iets wat een goed nummer had kunnen zijn, en omdat ook aan alle slechte dingen een einde komt en ik een mute knop heb, zwijgt hij daarna zalig.
Om ons heen, schuiven mensen geschrokken wat naar links of recht in hun baan, om zo de ongetwijfeld vriendelijk bedoelde duwtjes te ontwijken, en een anders onafwendbaar ongeluk te voorkomen.
Een zwarte Twingo zonder richtingaanwijzers, waarvan ik zo zeker wist dat deze standaard meegeleverd werden rechts van mij, zie ik in- en uitvoegen in gaten waarvan ze in mijn optiek helemaal niet bestaan.
En die hoogstwaarschijnlijk ook niet bestaan hadden als deze Twingo ergens anders had gereden.
Achter me mij nadert een voorheen wit exemplaar van iets dat zowel als klassiek als oud aangeduid kan worden,
ronkend over de lange snelweg voor ons, het geluid klinkt wat opportunistisch, aangezien ik twijfel of de teller tot de 110 kilometer per uur komt.
Dit belet de chauffeur niet om zonder te kijken, twee banen te wisselen waardoor de te grote, te dure en te snelle Mercedes, die iedereen links of rechts inhaalt, te hard moet remmen.
Voor mijn geestesoog zie ik hem, met de schrik in de buik vloeken, en kan ik hem niet echt ongelijk geven, hoewel beide beter hadden moeten weten.
Terwijl zij verder racen, kleuren de zwarte wolken van de uitlaat het bijna maagdelijk nog mistige doek over de wereld grijs.
De lome stem van Coldplay zanger Chris Martin heeft mijn mute knop doen ontdooien en terwijl ik met de onmogelijke partijen meeneurie, hoor ik in mijn achterhoofd,
mijn oudste kind het nummer van commentaar voorzien.
Hoewel ik alleen rij hoor ik haar mompelen, volgens mij is deze meneer niet gelukkig, en ik glimlach.
Mijn TomTom piept waarschuwend niet te hard te rijden, maar sinds ik achter deze groene Kia rijd heeft mijn teller de 80 ook niet meer gepasseerd en de dame voor me,
op leeftijd zou ik zeggen, maar waarschijnlijk rijdt ze nu haar leeftijd en als ik haast had had ik haar oud genoemd,
gaat vandaag ook niet meer harder rijden.
Een bonkend hardrocknummer heeft zich aangediend en verstoord mijn gedachten, ik geef gas.
Haal bijna zonder kijken een auto vol heerlijke studenten in, die naar mij zwaaien of ik het meest begeerlijke wezen op deze snelweg ben, dus zwaai ik terug en vraag me af.
Of de heer met caravan en kapotte voorruit, want die mag geen ster meer heten, even vrolijk is, maar zijn verbeten gezicht doet me die vraag snel intrekken,
heerlijk noch begeerlijk.
De verwarming in mijn auto heeft een aangename temperatuur veroorzaakt als ik na twee uur mijn straat in draai,
in het kleine gaatje voor de deur mijn blauwe bolletje parkeer en mijn benen losschud na 220 km rijden.
Goedemiddag buurvrouw, glimlacht mijn Spaanse buurman, met de drie veel te kleine, dikke en eigenlijk ook zeer lelijke hondjes.
Goedemiddag buurman.
Ik ben weer thuis.