Ridder te paard

Mijn ridder ter paard
is zijn ros weer vergeten
hij weet waar hij staat
en zelfs hoe hou zou heten
Maar zijn benen zijn moe
en zijn billen doen zeer
het is niet het hoe
dus het komt wel een keer
Mijn ridder ter paard
heeft zijn harnas verlaten
Het loopt niet zo'n vaart
en hij wil met me praten
Dus ik neem dan maar aan
dat die man die ik spreek
dat HIJ dat is
omdat hij nu niet leek
Op die blikken vent
op dat grote paard
Die eigenlijk niemand kent
en die altijd weer gaat
Dus ik kies voor de prins, zonder paard, zonder ridder, zonder harnas, wellicht, in de blote kont
Want hij houdt wel van mij, en hij komt als ik vraag
En al dat ijzer, da's heus niet gezond

Jip

Gluren bij de buren

In schemerlicht gehuld
niet meer dan dat
voor vitrage die het woord
niet eens meer dragen kon
Draaide zij
sierlijk, dat wel
rondjes
voor het grote raam
zich van geen kwaad bewust
Spiegelend in wat zij vermoedde
als zijnde gesloten ogen
Zijn ogen
in hel neonlicht gestoken
volgde elke deining
door het gewezen gordijn
Een enkele beweging
van zijn kant
zou misschien de betovering verbreken
zijn nimf
van twee hoog
zo mooi
Zonder gezicht

Jip

Spreekwoorden en gezegden

De wijze woorden klinken
als klokken in mijn oren
Zoveel wijsheid
geparkeerd in dwaze woorden
Al tientallen jaren
worden zij gebruikt
misbruikt
opgebruikt misschien
in onze nieuwerwetse tijd
Waarin computers
onze gedachtengang
soms niet eens bij kunnen houden
Waarin nieuws
als oud is voor dat het de kranten bereikt
Maar wijze woorden
behouden soms hun wijsheid
ook al wijzigt de tijdsgeest
de lading

Bezint eer gij begint

Wellicht, lees voor gij op enter drukt.

Jip

Partir c'est mourir un peu

Eigenlijk, sprak hij
neemt men geen afscheid
men geeft enkel
de tijd om weg te gaan
met de intentie
dat de ander
terug komt
Hoe neem je afscheid
van iemand
die de intentie niet heeft
om ooit weer terug te komen
Als afscheid nemen
een beetje als sterven voelt
Partir c'est mourir un peu
Hoe voelt het dan
als je enkel nog kan zeggen
Ik mis je...

Jip

Zwarte ogen

Zwarte ogen staren
in hun aanwezigheid lijkt de nacht
te verbleken
Vol afgunst kijken zij
vol haat en woede
om alles
wat er ooit
hen aangedaan is
of zal gaan worden
Vol vuur
en toch zo donker
Zwarte ogen kijken mij aan
Mijn imperfectie
en mijn vrede
met het niet foutloos zijn
lijkt ze enkel
nog donkerder te kleuren
leeg zijn ze
zwarte gaten vol wrok
angst om het licht te zien
maar gelukzalig in het eindeloze gekrakeel van onmacht
Ik zou mijn hand willen uitsteken
in het licht zullen je ogen
bruin, blauw, grijs, groen oplichten
Maar ik ben bang
om die ogen
in het echt te zien

Jip

Liefdesverdriet

Zijn voeten schuurden het pad
dat wij samen hadden uitgesleten
Waanbeelden noemde zij het
herinneringen uit een vorig leven
ingekleurd met hedendaagse feiten
Gewoontes die hun functionaliteit
allang hadden ingeruild
Voor onnadenkende rituelen
Hij bewachtte een vrouw
die haar rokken aan een ander
had aangeboden
Hij verzon een leven
Dat mooier was dan de lentezon
Maar het pad kwam hij niet af
Onderweg naar haar
terwijl zijn steeds verder
van hem vandaan liep

Jip

Verloren liefde

Vergeet me niet
als jouw wereld open gaat
op een plek waar mijn wereld zich sluit
Als jouw voetstappen
een weg bewandelen
waar mijn hakken wegzakken
Vergeet niet mijn glimlach
mijn hartslag
Vergeet wel mijn zonden
mijn tekortkomingen
mijn twijfels mag je hebben
evenals mijn hart
Vergeet mij niet als je wegloopt
verder gaat daar waar ik achter blijf
Maar nu ik dit schrijf
vergeet ik dat je mij allang vergeten bent.

Jip